Kto jest kim w Don Kichocie: dwadzieścia cztery postaci ze schematu

W Don Kichocie prawie nikt nie jest z nikim spokrewniony. Jest siostrzenica, chłopskie małżeństwo z córką, książę z księżną i ojciec z córką Moryskijką: tyle krwi jest w tej książce. Reszta — czyli niemal wszystko — to więzi, które ktoś wybrał: giermek idący za panem, pleban palący książki przyjaciela, bakałarz przebierający się za rycerza, by pokonać go dla jego własnego dobra. To właśnie rysuje ten schemat i to właśnie naprawdę trzyma powieść.

Jak go czytać

Każda karta to postać, a każda linia to relacja, w którą można kliknąć. Kolorowe pasy oddzielają miejsca akcji: dom Alonsa Quijano, wieś, gospoda przy drodze, Sierra Morena, pałac książęcy, wyspa Barataria. Tam, gdzie nie ma pokrewieństwa, linia sama mówi, czym jest: pleban palący książki, przywiązuje go za nadgarstek, udaje, że umiera z miłości do.

Dom: ci, którzy go kochali i spalili mu bibliotekę

Czworo, którzy kochają go najbardziej, to czworo, którzy robią mu najwięcej. Antonia, siostrzenica i przyszła dziedziczka, proponuje zamurować izbę z książkami i powiedzieć, że zabrał je czarnoksiężnik. Gospodyni oddaje plebanowi klucz, nie wiedząc, że skończy się to stosem. Pleban Pero Pérez pali bibliotekę i ratuje z ognia dokładnie te książki, które sam lubi. A cyrulik majster Nicolás przypina sobie sztuczną brodę z wołowego ogona, żeby oszukać go w drodze. To pierwsza lekcja schematu: w tej powieści krzywda niemal zawsze bierze się z miłości.

Dwaj, którzy ruszają w drogę

Don Kichot to wiejski szlachcic, który czytał romanse rycerskie, aż mu mózg wysechł. Sancho to jego sąsiad, chłop, żonaty, z dziećmi, i idzie za nim dla obietnicy wyspy do rządzenia. Dowcip nie polega na tym, że jeden jest szalony, a drugi przytomny: polega na tym, że Sancho jako jedyny widzi wiatraki jako wiatraki — i i tak idzie. Pod koniec obaj zamieniają się miejscami: pan odzyskuje rozum i umiera, a to giermek chce jechać dalej.

Dulcynea, której nie ma, a która wszystkim porusza

Jedyni dwoje krewnych Sancha

Teresa Panza nie chce ani rządów, ani hrabstw: chce, żeby mąż wrócił. Gdy dociera do niej wiadomość o wyspie, odpowiada listem, który należy do najlepszych stron książki. Sanchica, córka, to ta, którą ojciec chce wydać za hrabiego, gdy tylko zostanie gubernatorem, a której matka każe czekać. To jedyna pełna rodzina w powieści, i dzielą ją cztery karty od książęcego pałacu.

Sierra Morena: czworo zakochanych i jeden winny

Cardenio postradał rozum wśród skał, gdy jego przyjaciel poślubił jego narzeczoną. Luscinda powiedziała „tak” ze sztyletem ukrytym na piersi. Don Fernando, drugi syn księcia, rozbija obie pary w książce dla samej przyjemności przekonania się, że może. A Dorotea, córka zamożnych chłopów, jest najbardziej rzeczową osobą powieści: podaje się za księżniczkę wymyślonego królestwa, sprowadza Don Kichota z gór i to ona naprawdę porządkuje bałagan, który zrobił Fernando.

Pałac: kiedy żart kosztuje pieniądze

Książę i księżna przeczytali pierwszą część. To ich odróżnia od wszystkich innych: doskonale wiedzą, kim jest człowiek, który przyjeżdża do ich domu, i urządzają cały teatr, żeby się z niego śmiać. Wydają fortunę na przebranych służących, na prawdziwą wyspę dla Sancha i na dwórkę, Altisidorę, której każą udawać zakochaną w chudym staruszku. A Sancho rządzi dobrze. I tu żart obraca się przeciwko nim: chłop, którego dla śmiechu zrobili gubernatorem, sądzi rozsądniej niż oni.

Dwie postaci spoza książki

Roque Guinart był prawdziwym katalońskim zbójnikiem, a Cervantes wstawia go do powieści pod własnym nazwiskiem. Don Álvaro Tarfe pochodzi z fałszywej drugiej części, którą wydał inny autor: Cervantes porywa go, stawia przed prawdziwym Don Kichotem i każe mu przysiąc przed notariuszem, że ten jest prawdziwy, a tamten to oszust. A Ricote, moryskijski sklepikarz ze wsi Sancha, wraca po wygnaniu potajemnie do Hiszpanii przebrany za pielgrzyma; jego córka Ana Félix wraca w stroju kapitana okrętu, by wydostać ukochanego z Algieru. Pochodzą z 1615 roku i są najpoważniejszą rzeczą w tej książce.

Kogo nie ma na schemacie

Nie ma koziarzy, nie ma galerników z osobna, nie ma licznych postaci z nowel wtrąconych — Ciekawego niedyskretnego, Kapitana jeńca, Leandry. Don Kichot ma ponad sześćset postaci; tutaj są dwadzieścia cztery, wybrane dlatego, że książka do nich wraca: dom, wieś, gospoda, góry, pałac i wyspa. Schematu z sześciuset kartami nikt nie czyta.